Wednesday, May 30, 2012
तिची आठवण...
Friday, December 23, 2011
"कधी तू"
“कधी तू” या शब्दांवर माझी गाडीच बंद झाली...
काय उपमा देऊ अन, काय सांगू आता हिला
माधुरी-ऐश्वर्या म्हणू की, म्हणू सरळ मधुबाला
फूल म्हणू की फुलामधला गंध तो आगळा
स्वप्न म्हणू की वास्तवाचा भास् तो वेगळा...
थोड चढवून सांगू की, सरळ स्पष्टच सांगू तिला
बाई ग प्रेम-बिम समजल नाही अजुन, थोडा वेळ दे मला
नाहीतर नकोच ही दुनियादारी, उगीच व्हायची शाळा
आवडल तर ठीक, नाहीतर फसायाचा बेत सगळा...
“काय गरज, तुझे डोळे आहेत ना???” या तिच्या उत्तरामुळे एकटक तिच्याकडे पाहत राहिलो...
Monday, December 12, 2011
Sunday, December 11, 2011
मी कविता का लिहितो???
हे मला खरंच कळत नाही..
कारण जिच्यासाठी मी त्या लिहितो,
...
तिच्यापर्यंत त्या कधीचं पोहोचत नाही..
आणि मनाची परत घालमेल नको
म्हणून,
मी ही त्या परत वाचत नाही..
Wednesday, November 23, 2011
सांग माणसा तुज काय हवे???
पण बोलायला तुला वेळ कुठ आहे???
बोलाल्याविना ही भावना मुकच ना
कितीही असल तरी तुला अजूनही भूकच ना???
संग माणसा तुज काय हवे...
फुल तर बनवली हजार रंगागंधाची...
पण बघायलाच, सुगंध लुटायचा तुला वेळ कुठ आहे???
सुगंधाशिवाय फुलांचं जगण व्यर्थ ना
सुख म्हणजे सगळ असण हाच तुझा अर्थ ना???
गरजा, आशा वाढतात ना
पण आशा करतांना कर्तव्यांची चिंता तुला आहेच कुठ???
गरजेपुढे असे ठेन्गने वाटतात हि नाती ना
अर्थच विसरला जगण्याचा मग सुखाचा अर्थच तू विसरला ना???
सांग ना तुज काय हवे काय हवे
पक्षी जरी गगनावरी रोज विहरति
सांज होता घरी ते परतती...
तूला घराचा अर्थ तरी लक्षात आहे का???
अरे सगळ तर आहे, मग सारा सुखाचा हव्यास का???
Tuesday, September 20, 2011
पण प्रेमात तर पडलो, कळत नकळत...
मित्र आमचा जवळचा,
नेहमी आमच्यात राहिलेला...
सुखात असो वा दुख्खात
त्याला कवळून पाहिलेला...
विचारलं त्याला “अस काय झाल की तू बदलत चाललाय...
तुझ्यातला तू आता तर फारच कामी राहिलाय”...
म्हणाला एकदम आवर्जून...
“आमच्यात तस काही नाही...
फक्त मैत्री नाही अजून जराही काही”...
सकाळ संध्याकाळ त्याची सोबत जाई...
सोमवार वा रविवार त्याला जराही वेळ नाही...
दिसतंय मला तू अन् तिची होते लाही लाही...
तरीही म्हणतो आमच्यात काहीच नाही???
मान्यय मला आहे हा नवीन जमाना....
आम्हीही त्यातलेच काय सांगतो बहाणा???
मज्जा वाटते तुम्हा दोघांना एकत्र पाहतांना...
चोराच तर ओळखतात दुसऱ्या चोरांना...
इतक सांगितल्यावर भाऊ जरासे पिघळले...
हळू हळू का होएना सारेच कबलले...
“अरे मनात तर कधीच नव्हत मैत्रीपुढे जाण्याचं...
पण शक्यच नाही मला स्वतःला तिच्या विन्या पाहण्याचं...
आल नात या जागेवर,
कधी पळत तर कधी वळत...
पण प्रेमात तर पडलो,
कळत, न-कळत”...



